Epiloog bij de heksenjacht: minister Demir ontsteekt haar magische vlam

Beste minister Demir,

Zoals ik al voorspelde in het sprookje ‘Heksenjacht in loopbaanland‘ hebt u deze week uw bezem nog eens stevig tussen de tanden genomen. En jawel, daar was ze dan: de magische vlam. Niet gericht op de negen centra die effectief werden onderzocht, maar op alle loopbaancentra. Meer dan 250. In één beweging in het verdachtenbankje.

Weet u, het was mij eigenlijk al duidelijk. U had een idee in uw hoofd, en om dat idee ten uitvoer te kunnen brengen had u munitie nodig. Die dacht u te kunnen vinden in een rapport van een audit. Maar weet u, mevrouw Demir, dat rapport stinkt!

En dus vuurde u uw vlam toch maar af. Zomaar. Op basis van een auditrapport dat – als u het effectief gelezen hebt – vooral zegt: we weten het eigenlijk niet zo goed.

Dat rapport geeft het zélf toe:

• De gegevens zijn moeilijk vergelijkbaar.
• Er is grote variatie in kostenstructuren.
• De gebruikte verdeelsleutels zijn ongestandaardiseerd.
• Het onderzoek is beperkt tot 9 bedrijven, minder dan 4% van het geheel.
• En het besluit? Extra analyse zou “niet veel toevoegen” ; want ook met deze 9 weten we al dat het niet te vergelijken valt.

Toch vond u het nodig om naar buiten te komen met een uitspraak die geen enkele beroepsgekwalificeerde inspecteur van financiën uit zijn pen zou krijgen: “een derde blijft hangen bij de loopbaancentra.” Alsof het om misbruik gaat. Alsof wij centen wegritsen uit de zakken van de belastingbetaler.

Mevrouw Demir, laat me u uitnodigen voor een gedachte-experiment.

U werkt in een bedrijf. U bent beleidsadviseur. U heeft een rapport geschreven dat vol onzekerheden zit: geen harde cijfers, geen methodologische onderbouw, geen geldige vergelijkingen. U wordt uitgenodigd op de raad van bestuur. Net voor u uw PowerPoint start, staat de CEO op en zegt: “Stop. Uw cijfers deugen niet. Uw conclusie nog minder. Ga naar huis en doe uw werk opnieuw.” Terecht. Zo werkt dat in de realiteit van elke onderneming.

Maar in de politiek? Daar leest u vrolijk uw presentatie voor. Voor een lege zaal. U krijgt vragen via de gsm. Beantwoordt ze alsof u op een quiz zit. En niemand stuurt u naar huis. Want in de politiek hoeft geen enkele conclusie te kloppen. Zolang de retoriek vlot bekt en de krant het oppikt, is de missie geslaagd.

Nochtans ontvangt u een loon dat, zo wordt beweerd, verdedigbaar is omdat u even goed functioneert als een top-CEO in een bedrijf. Was dat niet de verdediging die ik las? I rest my case.

Intussen brandmerkt u mijn sector. Mijn werk. Mijn mensen en collega’s.

U zet me figuurlijk op een brandstapel die ik niet verdien. En ik kijk toe hoe u met één zinnetje mijn imago besmeurt, mijn jaren ondernemerschap ondergraaft, mijn eerlijke vergoeding voor professionele coaches herleidt tot “overhead”.

Voor alle duidelijkheid: wij betalen onze coaches €105 per uur, exclusief btw. En ja, daar zit begeleiding, opvolging, administratie, intervisie, kennisdeling, ontwikkeling van een ondersteunend platform met competenties en beroepsoriëntaties, en vooral kwaliteitszorg in vervat. Ook dat probeerde ik u al eens uit te leggen in een opiniestuk over subsidies. Geen “gesjoemel”, maar correcte verloning voor professioneel werk. De overheid rekent 7 uur begeleiding aan, maar het rapport zelf erkent dat één traject makkelijk 11 tot 14 uur inzet vergt. In de echte wereld noemen we dat: werk. In uw wereld heet dat “te veel geld”.

Wat me misschien nog het meest verbaast, is uw redenering. U zegt niet: we schaffen de subsidie af. U zegt: we schaffen de tussenlaag af. De laag die ú zelf installeerde. Die jarenlang werkte onder toezicht van de VDAB. Die door uw administratie erkend en gecontroleerd werd. Die ook investeringen deed in software, tools, opleidingen, kwaliteitszorg.

Gaan we die middelen terugbetaald krijgen, nu u het systeem onderuit haalt?

En alsof dat nog niet genoeg is, suggereert u als een mogelijk alternatief een vervangende structuur die zélf coaches zou aansturen. Met andere woorden: een nieuwe tussenlaag?

Niet dat dit volgens u geld zou kosten, welnee. Maar ik zeg u: het zal geld kosten. Veel geld. Want al wat vandaag decentraal en op eigen risico georganiseerd wordt, moet dan centraal worden aangestuurd: intake, erkenning, kwaliteitsopvolging, administratie, rapportering, verloning. Die kosten verdwijnen niet, ze verschuiven. Naar de overheid. Naar de belastingbetaler: als extra, bovenop de subsidie. Maar hey, de belastingbetaler die ziet dat niet. En wij (u dus) zal het niet aan hun neus gaan hangen.

U verkoopt een illusie van zuinigheid, maar bouwt aan een duurder model met minder slagkracht. En tegelijk zwijgt u zedig over het feit dat er federale re-integratievouchers ingevoerd worden, die via exact hetzelfde systeem werken. Ja, u leest het goed! Terwijl u het ene systeem afkraakt, wordt er een vergelijkbaar systeem geboren! Ach ja. Dat is een ander overheidsdomein zegt u nu wellicht. Een andere pot met geld.

U verwijt loopbaancentra dat ze business bouwen op een subsidiesysteem. Maar dat is exact wat ook gebeurt in de landbouw, farma, sociale economie en de cultuursector. Daar heet dat ‘beleid’. Hier heet het plots ‘misbruik’? Gaan we ook alle apothekers afschaffen omdat zij het doorgeeflijk zijn van gesubsidieerde medicatie? Dat meten met twee maten, mevrouw Demir, dát is pas oneerlijk. Maar ook dat is een ander overheidsdomein. Niet uw bevoegdheid. Dus blijkbaar ook niet uw probleem.

Weet u, mevrouw Demir: voor de belastingbetaler maakt dat allemaal niets uit. Wij maken geen onderscheid tussen jullie Vlaamse of federale potjes. Voor ons is het gewoon overheidsgeld. Punt. In onze ogen zijn jullie één bedrijf. Een bedrijf dat wij met zijn allen zwaar sponsoren. Waarvan de bestuurders zich lonen toe-eigenen, evenwaardig aan die uit de privé. Niets mis mee, mevrouw Demir. Maar dan ook graag dezelfde professionaliteit, klantgerichtheid, en minder stemmingmakerij.

In het bedrijfsleven zou men al die potjes, en verschillende bevoegdheden waarmee jullie je verantwoordelijkheid afschuiven ‘interne keuken’ noemen. Ze zouden zorgen dat de klant daar geen effect van ondervindt. Want klanten hebben geen boodschap aan die interne gebrekkige organisatie. En minder nog, zij willen daar zeker niet de dupe van zijn. Gek toch, hoe politici maar niet lijken te beseffen dat de belastingbetaler vooral ook klant is.

Wat mij betreft: ik moet géén excuses maken aan de belastingbetaler. Ik bén die belastingbetaler. En ondernemer. En coach. En ik sta recht in mijn schoenen.

U daarentegen, mevrouw Demir, bent mij excuses verschuldigd. Niet omdat u beleid maakt. Niet omdat u een tussenlaag wil afschaffen. Maar omdat u lastert. Omdat u zonder bewijs honderden mensen publiek verdacht maakt. Omdat u beleid voert met een toverspreuk, maar zonder analyse.

En dat is wat echt telt, aan het einde van deze epiloog:

Niet de bezem waarmee u het veld opveegt. Maar de schade die u aanricht bij mensen die wél oprecht zijn.

Met oprechte teleurstelling, Mira Huypens Loopbaanondernemer. Geen heks, geen oplichter. Wel fier op mijn vak.

Vlaamse overheid Federgon – Network for work Voka-Vlaams netwerk van ondernemingen Robrecht Bothuyne Bart De Wever Stephanie D’Hose VRT NWS De Morgen VTM Groep Bert Maertens Annelies Verlinden CD&V Open Vld Axel Ronse GEERT BOURGEOIS Jong Voka Limburg Jong Voka Vlaams-Brabant Eva Platteau Hilde Crevits Tom Ongena Stijn De Roo Zuhal Demir

#loopbaancoachingiseenvak #loopbaancoachingisbroodnodightag#loopbaancoachingisbroodnodig #behoudloopbaancheques #loopbaanbegeleiding #coachingmaaktverschil #welzijnophetwerk #loopbaancheques #investereninmensen #trotsoponsvak #positievebijdrage