Naar de VUB met de Examentaxi 'Iedereen Beroemd'

Het was eens wat anders…

Het was eens wat anders, opgepikt worden door de Examentaxi van Iedereen Beroemd, onderweg naar mijn examen aan de VUB.

Wat begon als een spannend ritje, werd een gezellige babbel over studeren op latere leeftijd, onverwachte loopbaanwendingen en de keuze om mijn hart te volgen richting psychologie.
We spraken over serieuze dingen — maar hebben vooral ook veel gelachen onderweg. 😄

🎥 Benieuwd naar het interview in Iedereen Beroemd?
En wie benieuwd is naar het bredere verhaal achter mijn keuze leest onder het filmpje hoe het begon.

Een zoekende start

Op mijn achttiende wist ik eigenlijk niet wat ik wilde. Mijn ouders wisten het wel, zij hadden duidelijke ideeën over mijn studiekeuze. Mijn papa, ingenieur, vond richtingen zoals psychologie of logopedie “te weinig wetenschappelijk”. Mijn mama vreesde dan weer voor een gebrek aan jobzekerheid. Zoals veel jongeren liet ik mij leiden door hun advies en schreef ik me in voor economische wetenschappen (TEW).

De waarheid? Ik kwam al totaal gedemotiveerd uit mijn laatste jaar humanoria wetenschappen A. Mijn eerste jaar aan de universiteit werd een flop. In plaats van te blokken, trok ik met vrienden naar Parijs. Het resultaat? Dikke buizen. Na het dreigement van mijn papa dat ik dan maar informatica aan de hogeschool moest gaan studeren om de familiezaak verder te runnen – er was niets wat mij nog meer kon demotiveren – beloofde ik beter mijn best te zullen doen en mijn studie serieus te nemen. Dus keerde ik terug naar TEW en beet ik door. Vanaf dat jaar zorgde ik er wel voor dat elk jaar geslaagd was, En om het draaglijk te maken genoot ik intussen met volle teugen van het studentenleven.

Na mijn diploma volgden specialisaties: een extra jaar Accountancy & Revisoraat aan unief. En na het afstuderen, gecombineerd met werken, drie jaar Fiscale Wetenschappen in avondschool een Hogeschool. Ik had namelijk het gevoel na al die theoretische studies dat ik niet écht iets had bijgeleerd. iets praktisch. Ondanks de specialisaties, ik werd er nooit echt warm van.

Klimmen binnen HR, maar niet kloppen vanbinnen

Na mijn studies, startte ik bij een KBC als kantoordirecteur. Dat vond ik vlug saai, te commercieel, en te wienig beleidsmatig. Elk jaar dezelfde campagnes, dezelfde acties, weinig autonomie. Om wat extra uitdaging te hebben besloot ik mijn mijn aggregaat te behalen om eventueel les te geven. Toch bleef ik bij de bank. Intussen was het al een gouden kooitje geworden. Toen kreeg ik de kans om intern over te stappen naar HR. Eerst als opleidingsconsulent, later groeide ik door tot hoofd van verschillende HR-diensten. Mijn laatste functie was die van hoofd interne mobiliteit. Onze dienst begeleidde mensen die vast zaten in hun job. We deden aan interne loopbaanbegeleiding.

Ik deed mijn werk met plezier, maar voelde ook frustratie: te weinig tijd, beperkte middelen, geen ruimte en mandaat om echt de diepte in te gaan. Vaak zat er meer achter een vastgelopen loopbaan dan ik kon aanpakken in mijn rol.

Het vertrouwen bij werknemers was ook niet vanzelfsprekend. Ze wilden hun worstelingen soms niet delen uit angst voor repercussies. Is HR wel te vertrouwen? Jullie staan toch in verbinding met de managers? Ik hoorde mensen zelfs zeggen dat ze welzijnsbevragingen positief invulden, gewoon omdat ze niet geloofden dat de resultaten écht anoniem waren.

De wake-upcall: een longembolie

En toen kwam die emotionele mokerslag: ik belandde in het ziekenhuis met een longembolie. Plots besefte ik: dit kan zomaar eindig zijn. Die ervaring confronteerde mij met de vraag: “Leid ik het leven dat ik wil leiden?”

Ik wou blijven doen wat ik deed, mensen begeleiden, maar dan als zelfstandige. Ik moest het ijzer smeden terwijl het heet was, en dat was nu. Mijn naaste omgeving zei ineens: ga voor je passie! Met die steun was ik klaar voor de sprong.

Drie kantelmomenten

Als ik terugkijk, waren er drie momenten die mijn definitieve switch in gang zetten:

De longembolie – het fysieke én emotionele keerpunt.
Het verhaal van Veerle – een vrouw die alles had gegeven binnen KBC, maar mentaal uitgeput was. Dat moment met haar was een kantelpunt. Ik zag voor het eerst zo helder wat het betekent om je niet te kunnen inzetten volgens je natuurlijke gedragsvoorkeuren. En hoe ondermijnend het is als je geen werkcontext meer hebt die bij je past. Toch bleef ook ik toen nog even hangen. Tot die longembolie me letterlijk tot stilstand bracht.
De confrontatie met de vraag: “Leid ik het leven dat ik écht wil leiden?”

Het antwoord was duidelijk. Tijd voor verandering.

FulFil: van droom naar praktijk

Ik startte mijn eigen praktijk. Volgde opleidingen tot loopbaancoach, specialiseerde mij in talent -en competentiemanagement en verdiepte me verder in motivatie, gedragsdynamieken en -verandering.
Ik wilde de onderliggende dynamieken begrijpen en mensen écht in beweging krijgen.Ik wilde onder de oppervlakte werken. Daarom startte ik opnieuw met studeren, Ik volgde de bacheloropleiding gezinswetenschappen, een vierjarige psychotherapieopleiding, en verdiepte me in EMDR, brainspotting en andere therapeutische methodieken.

Mijn praktijk groeide en werd FulFil: een groepspraktijk, een erkend loopbaancentrum en een opleidingsbureau. Mijn economische achtergrond bleek alsnog een sterke troef om dit alles uit te bouwen.

Een boek geboren uit de praktijk

Tijdens die jaren merkte ik hoe vaak mensen vastliepen op vergelijkbare thema’s. Gebrek aan autonomie, disbalans tussen wie ze zijn en wat ze doen, een context die hun sterktes ondermijnt, of simpelweg: het gevoel dat ze zichzelf kwijt zijn in hun job. Die observaties, samen met mijn ervaringen binnen KBC en mijn werk als coach en therapeut, vormden de basis een ander idee. Een boek. Een manier om mensen te inspireren. In Get a Grip, hoe je in vier satappen je professionele toekomst zelf in handen in neemt, reik ik vier krachtige stappen aan om opnieuw grip te krijgen op:

je veerkracht (via kennis van het zenuwstelsel en de nervus vagus)
je leven (door zicht te krijgen op gedragsvoorkeuren, waarden en verlangens)
je werk (met inzichten uit onder meer de zelfdeterminatietheorie)
en je toekomst (door actie te koppelen aan zingeving)

Het boek is tegelijk een gids en een uitnodiging tot reflectie. Een manier om mensen opnieuw in contact te brengen met wie ze zijn én wie ze willen worden.

Terug naar de universiteit

De wetgever begon zich intussen te roeren. Psychotherapeuten zonder psychologiediploma kwamen onder druk te staan, en ook het maatschappelijk debat rond “de wildgroei aan coaches” laaide op. Hoewel ik weet dat ik goed ben in mijn vak, voelde ik de noodzaak om me steviger te verankeren. Zeker nu intussen ook de loopbaancentra onder druk staan.

En zo schreef ik me op mijn 50ste in voor de master klinische psychologie. Ik combineer nu elk jaar 36 studiepunten met mijn werk. Intussen sluit ik het bachelorgedeelte af en neem ik mijn eerste mastervak op. Een nieuwe, uitdagende combinatie, maar ik geniet ervan. Zoals je ook kunt horen in de aflevering van Iedereen Beroemd.

Wat ik geleerd heb

Ik heb altijd graag gewerkt bij KBC. Ik had er fijne collega’s en heb er veel geleerd. Maar ik voelde me er ook vaak de vreemde eend in de bijt. Soms verveelde ik me, soms werd ik uitgedaagd op domeinen waar mijn talenten niet lagen.
Ik geloof niet dat het gras aan de overkant groener is – maar ik weet wel dat je maar één leven hebt. En dat je het jezelf mag gunnen om daarin je volledige potentieel te leven.

Vandaag doe ik precies dat. Ik werk met mensen, voor mensen. En ik blijf mezelf ontwikkelen, zowel in kennis als in ervaring. En ik probeer hen te helpen bij wat ik zelf ooit voelde: dat je verloren kunt lopen in een carrière die niet bij je past, dat het moeilijk is om los te laten wat ‘zeker’ lijkt, dat je pas verandert als je niet anders meer kunt.

En misschien wel de kern van alles:
Dat het nooit te laat is om opnieuw te kiezen.
Om opnieuw te beginnen.
Om je vleugels te spreiden.