online coaching

5 valkuilen bij online coachen en lesgeven

online coaching

Toen de corona maatregelen van start gingen, maakte ik meteen de klik.

Dat was niet moeilijk, omdat online coachen en lesgeven mij niet helemaal vreemd zijn.
De week voordat de Corona maatregelen van start gingen, gaf ik nog online les aan de PXL studenten keuzetraject human resources. Ik doe dat elk kwartaal, minimaal een keer. Op die manier maken ze kennis met deze vorm van plaats- en tijdsonafhankelijk werken. Als toekomstig HR-professional moet je toch enigszins kunnen meepraten over de voor-en nadelen ervan.

Ook het online coachen en geven van webinars deed ik al langer. Cliënten én bedrijven stonden echt al wel open voor blended coaching en learning vóór de Corona-crisis.

Voor mij was de omschakeling dus niet zo groot. En mijn cliënten schakelden vlotjes mee. Zo’n 80% volgde mijn voorstel om de begeleidingen verder online te doen.

Aanvankelijk was ik dus heel enthousiast. Het online begeleiden viel goed mee, beter nog dan ik had ingeschat. Ik maak al eens gebruik van sensomotorische oefeningen, of oefeningen waarmee je gebruik maakt van de volledige ruimte. Dit soort oefeningen vanop afstand doen is geen optie. Maar ik was verrast over de hoeveelheid aan alternatieve oefeningen die je wel vanop een afstand kan toepassen en die evenzeer veel impact hebben. Als je maar voldoende creativiteit en lef aan de dag legt.

Ik was dan ook  erg in mijn nopjes in die begindagen. Maar na twee weken kwam ik mezelf tegen. Ik was op het einde van de dag uitgeput. Een vod. Best wel raar, want ik heb nog nooit zoveel tijd genomen om mij te ontspannen. Ik genoot stiekem ook wel van de corona-bubbel. Elke ochtend een half uur wandelen, ’s middags twee uur pauze, lezen en in het zonnetje zitten. Mijn werk, dat ik met veel passie doe, gewoon online kunnen verderzetten. In grote mate toch, want ook bij ons vielen heel wat opdrachten voor bedrijven en groepstrainingen weg. Maar toch, al bij al, viel het best mee. We ontwikkelden intussen al een nieuw platform waar we kennis en oefeningen op delen. We zijn druk in de weer met het ontwikkelen van nieuwe programma’s. En toch, ik voelde energieverlies.  

Er was dus iets niet in de haak. Was het dan angst voor wat Corona nog in petto had, dat mij moe maakte? Onzichtbare stress die zich in mijn lichaam opstapelde?  Schrik voor wat de toekomst zou brengen? Ik moest even op onderzoek bij mezelf.
In bracht in kaart wat ik precies deed, dacht en voelde. Op die manier kwam ik erachter dat er bij het online coachen en lesgeven enkele ferme adders onder het gras zitten.

Met een aantal van die adders kan ik aan de slag en dat wil ik alvast graag met jullie delen. Met andere energievreters zal ik het nog even moeten uitzingen. Eentje waar ik op dit moment nog niks aan kan doen, is de behoefte aan verbinding. Ik ben op het punt gekomen dat ik het échte contact, de fysieke nabijheid echt wel mis.  En hoe je het ook draait of keert, deze behoefte raakt niet volledig opgevuld door contact op afstand. Tegelijkertijd stelt het mij gerust. Deze periode sterkt mijn overtuiging dat technologie het nooit volledig zal overnemen van de mens.

Hieronder geef ik je alvast mijn vijf valkuilen:

  1. Roepen tegen je PC is niet nodig, het put je uit!

Wat blijkt? Ik begeleid mijn coachees niet, ik roep de hele tijd naar hen. Ik besefte het zelf niet. Tot mijn zoon er mij attent op maakte. Hij heeft een van onze afspraakruimtes, die we normaal verhuren, maar die nu leeg staan, ingepalmd om te studeren. De ruimte ligt langs mijn bureau. ‘Mama, ik hoor jou de hele tijd roepen! Kan je niet wat stiller praten?’ Ik neem mijn eigen gedrag onder de loep en neem een van mijn coachgesprekken (met toestemming uiteraard) op. En inderdaad, ik forceer continu mijn stem. Ik ben ook veel meer aan het woord dan normaal. Het is niet de bedoeling dat ikzelf zo veel aan het woord ben.

Do: Wees je bewust van hoe je je stem gebruikt.


Op aanraden van collega-ondernemer Mik Suetens van Vamiks, schakelde ik een geluidsbox aan en een snowball. Dit geeft een ander geluidseffect, waardoor ik minder de neiging heb om te roepen.

  1. We zijn in quarantaine, er is tijd genoeg!

Ik stel vast dat ik tijdens het online coachen en lesgeven mijn tempo behoorlijk opdrijf.
In plaats het proces te vertragen, lijk ik wel een sneltrein. Ok, ik overdrijf misschien. Maar toch. Tijdens onze vierjarige opleiding tot psychotherapeut en tijdens de coachopleidingen werd er steeds gehamerd op het belang van vertragen tijdens begeleidingen. De coachee moet de kans krijgen om in het proces te gaan, om te reflecteren. Het voelt vreemd om te vertragen terwijl je voor een computerscherm zit.

Do: Vertraag!


Het kan echt wel.

Tijdens een coaching waarbij je elkaar fysiek ontmoet, doe je tussendoor eens wat. Je staat op, je loopt naar de printer, je doet een oefening waarbij je allebei gaat rechtstaan, je gebruikt de ruimte, je haalt een koffie. En ook dat kan tijdens een online meeting. Toen ik tijdens een van de coachings zei dat ik een kop koffie ging halen, zei mijn coachee: ‘Wel dat is een goed idee, dat ga ik ook doen, en ik ga meteen ook even naar het toilet.’ Ik merk dat als ik vertraag, er een andere dynamiek ontstaat, het is meer ‘at ease’ en dat komt het proces ten goede.

Ook bij het lesgeven kan je vertragen. Zo gaf ik laatst een opdracht aan de studenten. Gedurende een half uur moesten ze zelf aan de slag, en nadien bespraken we de resultaten in groep. Je kan zelfs groepsopdrachten geven en elke groep apart laten samenwerken in break-out rooms.

Een andere manier om te vertragen, is het aantal online meetings die je host of waar je deel aan neemt, te beperken op één dag.  Ik spreid ze nu over meerdere dagen, zodat ik minder uren per dag effectief online ben. Dat komt niet alleen mij ten goede, maar ook mijn cliënten en studenten.

  1. Je bent geen tandarts!

Ik heb nooit begrepen hoe tandartsen hun werk zo goed volhouden. De hele dag focussen op zo een kleine ruimte! Dat moet toch enorm belastend zijn? Misschien kunnen zij ons in deze tijden enkele tips geven? Toen ik het opgenomen coachgesprek analyseerde, viel het me op hoe gefocust ik was. Niet alleen op de coachee, maar ook op het scherm. Hyperfocus bijna. Geconcentreerd blijven op de inhoud én staren naar één punt is geen aanrader om uren aan een stuk te doen.

Do: Ga offline na een online sessie en geef je ogen rust.

Ik plan nu niet alleen minder gesprekken in op een dag, ik laat er ook meer tijd tussen. Op die manier kan ik mijn ogen even rust geven. En met rust, bedoel ik rust! Geen verschuiving naar een ander scherm. Ik moet het toegeven, ik betrapte mezelf, typisch voor deze tijdsgeest, het schermpje van de smartphone, het is zo’n aanlokkelijk ding. Met hoeveel zou onze schermtijd gemiddeld gestegen zijn tijdens deze Corona maatregelen? Ik gok op twee-derde. Wat denken jullie? Ik schrok me een hoedje toen we hier onze schermtijd onder de loep namen. Geen wonder dat ik zo moe was. De hele dag mijn ogen gericht op een pc-scherm, en dan daarnaast ook nog eens op dat kleine schermpje. Dat kregen zelfs de wandelingen, de meditaties en de hartcoherente ademhalingen niet gecompenseerd.

Rust tussen de gesprekken door, is dus nu echte rust voor mijn ogen en voor mijn geest. Een 5 tot 15 minuten ontkoppelen.

 

  1. Help, ik heb geen wachtkamer!

Nog een reden waarom ik meer tijd tussenin plan, is het feit dat ik geen wachtkamer heb als ik digitaal ga. Jawel zal je zeggen, er is een digitale wachtkamer. Dat klopt. En toch vind ik het op een of andere manier niet respectvol dat een cliënt zou moeten wachten tot mijn hoofd verschijnt in de digitale gespreksruimte. Ik vind dat trouwens ook niet kunnen in mijn praktijk, leslokaal of workshops. Wat het verschil dan is? Wel, ik vind het veel moeilijker om alles binnen het voorziene tijdsbestek rond te krijgen én goed af te ronden bij een onlinegesprek. Het ligt wellicht aan mij en het vraagt wellicht ook oefening. Ik heb het in elk geval nog niet helemaal onder de knie en het geeft me stress. Ik maak me op dat moment al zorgen over mijn wachtende cliënt, die er mogelijks van uitgaat dat ik de afspraak vergeten ben, of dat er iets fout is gelopen met de verbinding.

DO: Denk op voorhand goed na over hoe jij denkt over een client te laten wachten in de digitale room. Je kan het alvast duidelijk communiceren naar je cliënt door bijvoorbeeld in de digitale uitnodiging mee te geven dat de cliënt eerst terechtkomt in een digitale wachtruimte. 

  1. Belastend voor rug-, nek en schouders

Sommige van mijn cliënten geven aan dat ze het spijtig vinden dat er geen afspraak meer kan doorgaan in de praktijk. Heel wat van hen werken nu volledig van thuis en kampen met dezelfde adders als die waar ik mee worstel. En daar komt er nog eentje bij, namelijk dat ze last hebben van rug, schouder en nekklachten van het vele zitten en staren naar het scherm. En daar was ik nu wel op voorbereid. Ik had me net voor de Corona crisis een bureau aangeschaft dat in hoogte verstelbaar is met een ergonomische bureaustoel. Ik werk dan ook altijd van thuis. Niet voor iedereen is deze investering prioriteit, zeker niet als de situatie tijdelijk is. Maar als je veel online meetings hebt, dan is het wel belangrijk om tussenin voldoende te bewegen.

DO: Sta elk half uur een paar minuutjes rechtop, of ijsbeer door de kamer.


Wij maakten alvast een filmpje met verschillende korte oefeningen die je aan je bureau kan doen. Neem dus zeker een kijkje op ons platform:
www.fulfilacademy.be

En na de corona?

Gaan we met zijn allen digitaal? Gaan we de files oplossen door meer plaats-en tijdsonafhankelijk te werken? Ik denk dat de meesten van ons een bank vooruit zijn op technologisch vlak. En ik denk dat we tegelijkertijd ook aanvoelen dat er een duidelijke begrenzing is. Ik ben blij dat ik die begrenzing ook gevoeld heb. Het geeft mij zekerheid. Net zoals de e-readers en de computers de boeken niet geheel hebben vervangen, zo zal het ook zijn met de technologie. We kunnen technologie nog veel meer integreren, en ik blijf grote voorstander. Maar ons vervangen? Zover zal het echt niet komen. We blijven tenslotte mensen, en wij als mens bepalen de grens. En die grens is zeer voelbaar. Als de nood aan verbinding, echte verbinding in het gedrang komt. Ik mis de energie en de fysieke aanwezigheid van mijn vrienden, kennissen en cliënten. Verbinden vanop afstand is een ding, maar er is toch niets zo krachtig als verbinding in het echt.