online coaching

5 valkuilen bij online coachen en lesgeven

online coaching

Toen de corona maatregelen van start gingen, maakte ik meteen de klik.

Dat was niet moeilijk, omdat online coachen en lesgeven mij niet helemaal vreemd zijn.
De week voordat de Corona maatregelen van start gingen, gaf ik nog online les aan de PXL studenten keuzetraject human resources. Ik doe dat elk kwartaal, minimaal een keer. Op die manier maken ze kennis met deze vorm van plaats- en tijdsonafhankelijk werken. Als toekomstig HR-professional moet je toch enigszins kunnen meepraten over de voor-en nadelen ervan.

Ook het online coachen en geven van webinars deed ik al langer. Cliënten én bedrijven stonden echt al wel open voor blended coaching en learning vóór de Corona-crisis.

Voor mij was de omschakeling dus niet zo groot. En mijn cliënten schakelden vlotjes mee. Zo’n 80% volgde mijn voorstel om de begeleidingen verder online te doen.

Aanvankelijk was ik dus heel enthousiast. Het online begeleiden viel goed mee, beter nog dan ik had ingeschat. Ik maak al eens gebruik van sensomotorische oefeningen, of oefeningen waarmee je gebruik maakt van de volledige ruimte. Dit soort oefeningen vanop afstand doen is geen optie. Maar ik was verrast over de hoeveelheid aan alternatieve oefeningen die je wel vanop een afstand kan toepassen en die evenzeer veel impact hebben. Als je maar voldoende creativiteit en lef aan de dag legt.

Ik was dan ook  erg in mijn nopjes in die begindagen. Maar na twee weken kwam ik mezelf tegen. Ik was op het einde van de dag uitgeput. Een vod. Best wel raar, want ik heb nog nooit zoveel tijd genomen om mij te ontspannen. Ik genoot stiekem ook wel van de corona-bubbel. Elke ochtend een half uur wandelen, ’s middags twee uur pauze, lezen en in het zonnetje zitten. Mijn werk, dat ik met veel passie doe, gewoon online kunnen verderzetten. In grote mate toch, want ook bij ons vielen heel wat opdrachten voor bedrijven en groepstrainingen weg. Maar toch, al bij al, viel het best mee. We ontwikkelden intussen al een nieuw platform waar we kennis en oefeningen op delen. We zijn druk in de weer met het ontwikkelen van nieuwe programma’s. En toch, ik voelde energieverlies.  

Er was dus iets niet in de haak. Was het dan angst voor wat Corona nog in petto had, dat mij moe maakte? Onzichtbare stress die zich in mijn lichaam opstapelde?  Schrik voor wat de toekomst zou brengen? Ik moest even op onderzoek bij mezelf.
In bracht in kaart wat ik precies deed, dacht en voelde. Op die manier kwam ik erachter dat er bij het online coachen en lesgeven enkele ferme adders onder het gras zitten.

Met een aantal van die adders kan ik aan de slag en dat wil ik alvast graag met jullie delen. Met andere energievreters zal ik het nog even moeten uitzingen. Eentje waar ik op dit moment nog niks aan kan doen, is de behoefte aan verbinding. Ik ben op het punt gekomen dat ik het échte contact, de fysieke nabijheid echt wel mis.  En hoe je het ook draait of keert, deze behoefte raakt niet volledig opgevuld door contact op afstand. Tegelijkertijd stelt het mij gerust. Deze periode sterkt mijn overtuiging dat technologie het nooit volledig zal overnemen van de mens.

Hieronder geef ik je alvast mijn vijf valkuilen:

  1. Roepen tegen je PC is niet nodig, het put je uit!

Wat blijkt? Ik begeleid mijn coachees niet, ik roep de hele tijd naar hen. Ik besefte het zelf niet. Tot mijn zoon er mij attent op maakte. Hij heeft een van onze afspraakruimtes, die we normaal verhuren, maar die nu leeg staan, ingepalmd om te studeren. De ruimte ligt langs mijn bureau. ‘Mama, ik hoor jou de hele tijd roepen! Kan je niet wat stiller praten?’ Ik neem mijn eigen gedrag onder de loep en neem een van mijn coachgesprekken (met toestemming uiteraard) op. En inderdaad, ik forceer continu mijn stem. Ik ben ook veel meer aan het woord dan normaal. Het is niet de bedoeling dat ikzelf zo veel aan het woord ben.

Do: Wees je bewust van hoe je je stem gebruikt.


Op aanraden van collega-ondernemer Mik Suetens van Vamiks, schakelde ik een geluidsbox aan en een snowball. Dit geeft een ander geluidseffect, waardoor ik minder de neiging heb om te roepen.

  1. We zijn in quarantaine, er is tijd genoeg!

Ik stel vast dat ik tijdens het online coachen en lesgeven mijn tempo behoorlijk opdrijf.
In plaats het proces te vertragen, lijk ik wel een sneltrein. Ok, ik overdrijf misschien. Maar toch. Tijdens onze vierjarige opleiding tot psychotherapeut en tijdens de coachopleidingen werd er steeds gehamerd op het belang van vertragen tijdens begeleidingen. De coachee moet de kans krijgen om in het proces te gaan, om te reflecteren. Het voelt vreemd om te vertragen terwijl je voor een computerscherm zit.

Do: Vertraag!


Het kan echt wel.

Tijdens een coaching waarbij je elkaar fysiek ontmoet, doe je tussendoor eens wat. Je staat op, je loopt naar de printer, je doet een oefening waarbij je allebei gaat rechtstaan, je gebruikt de ruimte, je haalt een koffie. En ook dat kan tijdens een online meeting. Toen ik tijdens een van de coachings zei dat ik een kop koffie ging halen, zei mijn coachee: ‘Wel dat is een goed idee, dat ga ik ook doen, en ik ga meteen ook even naar het toilet.’ Ik merk dat als ik vertraag, er een andere dynamiek ontstaat, het is meer ‘at ease’ en dat komt het proces ten goede.

Ook bij het lesgeven kan je vertragen. Zo gaf ik laatst een opdracht aan de studenten. Gedurende een half uur moesten ze zelf aan de slag, en nadien bespraken we de resultaten in groep. Je kan zelfs groepsopdrachten geven en elke groep apart laten samenwerken in break-out rooms.

Een andere manier om te vertragen, is het aantal online meetings die je host of waar je deel aan neemt, te beperken op één dag.  Ik spreid ze nu over meerdere dagen, zodat ik minder uren per dag effectief online ben. Dat komt niet alleen mij ten goede, maar ook mijn cliënten en studenten.

  1. Je bent geen tandarts!

Ik heb nooit begrepen hoe tandartsen hun werk zo goed volhouden. De hele dag focussen op zo een kleine ruimte! Dat moet toch enorm belastend zijn? Misschien kunnen zij ons in deze tijden enkele tips geven? Toen ik het opgenomen coachgesprek analyseerde, viel het me op hoe gefocust ik was. Niet alleen op de coachee, maar ook op het scherm. Hyperfocus bijna. Geconcentreerd blijven op de inhoud én staren naar één punt is geen aanrader om uren aan een stuk te doen.

Do: Ga offline na een online sessie en geef je ogen rust.

Ik plan nu niet alleen minder gesprekken in op een dag, ik laat er ook meer tijd tussen. Op die manier kan ik mijn ogen even rust geven. En met rust, bedoel ik rust! Geen verschuiving naar een ander scherm. Ik moet het toegeven, ik betrapte mezelf, typisch voor deze tijdsgeest, het schermpje van de smartphone, het is zo’n aanlokkelijk ding. Met hoeveel zou onze schermtijd gemiddeld gestegen zijn tijdens deze Corona maatregelen? Ik gok op twee-derde. Wat denken jullie? Ik schrok me een hoedje toen we hier onze schermtijd onder de loep namen. Geen wonder dat ik zo moe was. De hele dag mijn ogen gericht op een pc-scherm, en dan daarnaast ook nog eens op dat kleine schermpje. Dat kregen zelfs de wandelingen, de meditaties en de hartcoherente ademhalingen niet gecompenseerd.

Rust tussen de gesprekken door, is dus nu echte rust voor mijn ogen en voor mijn geest. Een 5 tot 15 minuten ontkoppelen.

 

  1. Help, ik heb geen wachtkamer!

Nog een reden waarom ik meer tijd tussenin plan, is het feit dat ik geen wachtkamer heb als ik digitaal ga. Jawel zal je zeggen, er is een digitale wachtkamer. Dat klopt. En toch vind ik het op een of andere manier niet respectvol dat een cliënt zou moeten wachten tot mijn hoofd verschijnt in de digitale gespreksruimte. Ik vind dat trouwens ook niet kunnen in mijn praktijk, leslokaal of workshops. Wat het verschil dan is? Wel, ik vind het veel moeilijker om alles binnen het voorziene tijdsbestek rond te krijgen én goed af te ronden bij een onlinegesprek. Het ligt wellicht aan mij en het vraagt wellicht ook oefening. Ik heb het in elk geval nog niet helemaal onder de knie en het geeft me stress. Ik maak me op dat moment al zorgen over mijn wachtende cliënt, die er mogelijks van uitgaat dat ik de afspraak vergeten ben, of dat er iets fout is gelopen met de verbinding.

DO: Denk op voorhand goed na over hoe jij denkt over een client te laten wachten in de digitale room. Je kan het alvast duidelijk communiceren naar je cliënt door bijvoorbeeld in de digitale uitnodiging mee te geven dat de cliënt eerst terechtkomt in een digitale wachtruimte. 

  1. Belastend voor rug-, nek en schouders

Sommige van mijn cliënten geven aan dat ze het spijtig vinden dat er geen afspraak meer kan doorgaan in de praktijk. Heel wat van hen werken nu volledig van thuis en kampen met dezelfde adders als die waar ik mee worstel. En daar komt er nog eentje bij, namelijk dat ze last hebben van rug, schouder en nekklachten van het vele zitten en staren naar het scherm. En daar was ik nu wel op voorbereid. Ik had me net voor de Corona crisis een bureau aangeschaft dat in hoogte verstelbaar is met een ergonomische bureaustoel. Ik werk dan ook altijd van thuis. Niet voor iedereen is deze investering prioriteit, zeker niet als de situatie tijdelijk is. Maar als je veel online meetings hebt, dan is het wel belangrijk om tussenin voldoende te bewegen.

DO: Sta elk half uur een paar minuutjes rechtop, of ijsbeer door de kamer.


Wij maakten alvast een filmpje met verschillende korte oefeningen die je aan je bureau kan doen. Neem dus zeker een kijkje op ons platform:
www.fulfilacademy.be

En na de corona?

Gaan we met zijn allen digitaal? Gaan we de files oplossen door meer plaats-en tijdsonafhankelijk te werken? Ik denk dat de meesten van ons een bank vooruit zijn op technologisch vlak. En ik denk dat we tegelijkertijd ook aanvoelen dat er een duidelijke begrenzing is. Ik ben blij dat ik die begrenzing ook gevoeld heb. Het geeft mij zekerheid. Net zoals de e-readers en de computers de boeken niet geheel hebben vervangen, zo zal het ook zijn met de technologie. We kunnen technologie nog veel meer integreren, en ik blijf grote voorstander. Maar ons vervangen? Zover zal het echt niet komen. We blijven tenslotte mensen, en wij als mens bepalen de grens. En die grens is zeer voelbaar. Als de nood aan verbinding, echte verbinding in het gedrang komt. Ik mis de energie en de fysieke aanwezigheid van mijn vrienden, kennissen en cliënten. Verbinden vanop afstand is een ding, maar er is toch niets zo krachtig als verbinding in het echt.

compliment

Waarom zou ik mijn medewerkers een compliment geven?

Ze worden toch betaald om hun job te doen!

'Ik begrijp niet waarom ik onze medewerkers elke dag een compliment zou moeten geven? Het strookt niet met wie ik ben. Ze worden betaald om correct te werken, dan moet ik toch niet extra met complimenten gaan smijten? En trouwens, denk je dat ik complimenten krijg van mijn bazen?’

Deze uitspraak van een manager is niet uit de lucht gegrepen. Misschien is het wel zo dat je er zelf ook zo over denkt? Het is een overtuiging die ik alvast vaak tegenkom in organisaties.

En eerlijk, ik begrijp de frustratie. Als je je elke dag zelf uit de naad werkt, de boel draaiende houdt, en misschien zelf ook weinig appreciatie krijgt voor hetgeen je doet, dan is het moeilijk om zelf met complimenten te strooien en je waardering expliciet te benoemen. Jij blijft ten slotte toch ook je werk correct doen?

Geef zelf eens wat meer schouderklopjes en kijk wat er gebeurt

Toch wil ik je eens vragen om in de weken die volgen wat meer schouderklopjes te geven. Ik ben ervan overtuigd dat het echt de moeite loont om je appreciatie uit te drukken. Zelfs als je medewerker iets gedaan heeft dat in jouw ogen maar heel erg normaal is omdat die ervoor betaald wordt. We hebben als mens nu eenmaal de behoefte om gezien te worden, om gewaardeerd te worden. Ook jij als manager. Ik hoop daarom ten volle dat deze blog ook gelezen wordt door enkele topmanagers. Want vaak stellen zij dat het hoger- en middenmanagement het beter moet doen. Alleen zie ik dat het middenmanagement vaak zelf in de koude blijft staan als het gaat over waardering krijgen. 

De pijn van het middenmanagement

Van het middenmanagement wordt nogal makkelijk verwacht dat zij de ‘buffer’ zijn. Het schild tussen de beslissingen van de top en de laag onder hen. En die verwachting is terecht. Alleen is dat geen vrijgeleide voor ‘de top’ om niet zelf zorgzaam om te gaan met dit hoger- en middenmanagement.  De druk op deze tussenlaag wordt enorm onderschat in organisaties. Deze laag heeft misschien nog wel het meest appreciatie nodig zodat zij deze bufferrol op een goede manier kunnen opnemen. Er wordt al te makkelijk vanuit gegaan dat de ‘bufferrol’ de keerzijde is die ze als manager maar moeten dragen, als een kruis dat hen uiteindelijk wel naar de verlossing zal leiden.

Klimaat maken begint bij jou als leider en rolmodel

Als je een klimaat wilt in jouw organisatie waar medewerkers hun taken vervullen met gedrevenheid en engagement, dan begin je best vandaag nog met oog te hebben voor het middenmanagement. Ga met hen om, zoals je wilt dat zij met hun mensen omgaan. In feite blijven we allemaal een beetje zoals kinderen. We pikken veel meer op van gedrag dat we zien, dan van de feedback die we krijgen over hoe we het beter moeten
doen. 

 

Cirkels

Allemaal goed en wel, hoor ik ‘de top’ nu al zeggen. Maar als ik zelf ondernemer ben, of als ik de persoon aan de top ben, wie gaat mij dan appreciatie geven?  Wel, zoals ik het ervaar, is het een cirkelbeweging. Als je top-down start met het geven van appreciatie en waardering, als je je betrokken toont en oprecht geïnteresseerd, als je ondersteuning biedt waar nodig, dan zal er een cirkelbeweging ontstaan. En jij aan de top zal evengoed waardering krijgen voor wat je doet van de mensen die voor jou werken. Simpel toch?

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

 

Wil je meer weten over onze opleidingen?

Neem dan gerust contact met ons op.

maximale werkvoldoening

Hoe kan ook jij maximale werkvoldoening ervaren?

Workfulness? Dat is maximale werkvoldoening! Lees er meer over!

Er wordt veel gesproken over geluk en werkgeluk. Iedereen wil het, moet het hebben, en heeft er recht op. Dat is zo, toch? Het lijkt wel een beetje een obsessie te worden. En het wordt steeds meer voorgeschreven als hét medicament tegen werkstress, burn-out en bore-out.

In mijn ogen is geluk echter iets dat te oppervlakkig is. Het is vaak een gevoel dat van kortere duur is, iets dat je overvalt en waar je niet zozeer controle over hebt. Geluk is ook iets individueels. Niet iedereen wordt gelukkig van dezelfde dingen. Ik geloof dat je recht hebt op meer dan geluk. Ook op meer dan ‘in flow’ zijn. Daarom ging ik op zoek naar iets dat meer duurzaam is. Iets met een diepere betekenis. Iets waarbij je je goed voelt in je vel, in je leven en in je werk. En dat gedurende een lange tijd. Ook op momenten dat het soms moeilijker gaat en je bijvoorbeeld eens ongeluk hebt. Dat duurzame gevoel, dat maakt je sterker, veerkrachtiger. Het helpt om jezelf te blijven, in jezelf te blijven geloven, ook in die moeilijke momenten.

Ik spreek graag over workfulness. Dat is voor mij een diepgeworteld gevoel van contentement, een gevoel van FulFilment. Een gevoel van vervulling dat je ervaart wanneer je erop kan vertrouwen dat je met het ‘juiste’ bezig bent. Het hoeft daarom niet af te zijn, of perfect. Het kan goed zijn dat je nog moet schaven aan de vorm, de inhoud, of de manier van hoe je het in de wereld zet. Maar je weet dat je je stappen in de juiste richting aan het zetten bent. En dat geeft je vertrouwen.

Het is mijn droom dat alle mensen dat maximale gevoel van voldoening mogen ervaren. Ik geloof dat het de sleutel is om je volle potentieel waar te maken en te kunnen en durven uitblinken in die dingen die jij graag doet en die belangrijk voor je zijn. 

 Ik ging op zoek naar een concept dat dit ondersteunt en helpt waar te maken. Dat concept is de FulFil Journey, die uit vier bouwstenen bestaat: Purpose | Progress | Performance |futureProof

Het concept van de FulFil Journey heb ik vertaald naar de drie domeinen waar wij actief in zijn: Life, Work en Teams. In dit artikel licht ik de vertaling toe naar jou als werknemer. Misschien luister jij liever naar een podcast hierover of kijk je graag naar een filmpje waarin ik het uitleg. Beiden kunnen, je vindt de linken onderaan dit artikel terug.

Als lector bij Hogeschool PXL heb ik me verdiept in verschillende wetenschappelijke motivatietheorieën, gaande van de theorie van Pink, Herzberg, Locke, Maslow, e.a., tot de zelfdeterminatietheorie.  Ik heb het beste van deze theorieën samengebracht in een sterk geheel dat je leidt naar workfulness. Workfulness is de toestand waarin je je bevindt als je maximale werkvoldoening ervaart.

De eerste bouwsteen is Purpose. Deze staat voor de fase van ‘bijdragen tot, van betekenis zijn’.

Purpose gaat over betekenis, over de meerwaarde en het nut van de dingen die je doet. Purpose gaat over dat wat je wil nalaten. Het geeft je richting in je leven, het steunt op waarden die jij belangrijk vindt. Het gaat over hoe jij iets zinvol kan betekenen in deze maatschappij.

Ikzelf vond mijn purpose in 2015. Ik was intussen al 44 jaar. Ik lag in het ziekenhuis na een longembolie. Het was de eerste keer in mijn leven dat mijn naïeve overtuiging, dat ik toch wel makkelijk de gezegende leeftijd zou bereiken van 86 jaar, in twijfel werd getrokken.  Ik stelde mij ineens heel veel levensvragen. Het was ineens, in een klap,  nog voor ik het ziekenhuis verliet ,heel duidelijk dat ik de rest van mijn leven anders wou gaan invullen. Met meer betekenis, meer waarde, meer vervulling. Ik wist niet onmiddellijk heel concreet wat mijn purpose dan precies was. Maar ik voelde het wel. Het was een diep gevoel, een gevoel van vertrouwen hebben, vertrouwen geven, een verschil maken en echt bij te dragen. Ik ben op zoek gegaan naar mijn talenten, mijn behoeften, mijn waarden, mijn motivators, mijn vruchtbare bodem en mijn kring. Meer en meer begon ik richting te zien. Ik ging opnieuw studeren, mijn horizonten verkennen. Ik nam ontslag en werd zelfstandige, want dat past bij wie ik ben. Vandaag is mijn purpose heel duidelijk en dat werkt zo enorm bevrijdend!

Ik ontmoet heel wat mensen die mij zeggen dat ze niets van meerwaarde vinden in hun job. Dat hun werk niet zinvol is. Dat ze het gevoel hebben dat ze op geen enkele manier bijdragen aan iets betekenisvol. Je zou kunnen zeggen: ‘So what? Je wordt toch betaald op het einde van de maand. Wat is dan eigenlijk het probleem. Doe gewoon je werk en zet je verstand op nul.’ Dat werkt niet. Mensen willen kunnen bijdragen. Ze willen zichzelf ontplooien, ze willen zelfverwezenlijking bereiken en dat kunnen ze bereiken door ook iets bij te dragen aan een groter geheel.

In de eerste bouwsteen Purpose kijk je dus naar wat jouw leven en werk zinvol maakt.

 De tweede bouwsteen is Progress. Deze staat voor de fase van groei.

In de moderne westerse wereld streven heel wat mensen naar zelfontplooiing en zelfverwezenlijking. Om dat bereiken moeten we groeien.

Soms laten we het onszelf niet toe om te groeien. Door allerlei overtuigingen of een bepaalde mindset blokkeren we onszelf. Soms laten anderen het ons niet toe, of zitten we niet in de juiste context om te kunnen groeien. Om te groeien hebben we een vruchtbare bodem nodig. Het belangrijk om de bodem die jij nodig hebt te kennen.

De juiste mate van autonomie, verbinding en vertrouwen stimuleren je groei. In deze bouwsteen kijken we naar welke autonomie jij nodig hebt. Kan en durf jij initiatief te nemen, krijg je de verantwoordelijkheid die bij jou past en die je aankan? Voel jij je welkom en durf je te ondernemen vanuit wie jij bent? We kijken ook naar jouw kring. Krijg je voldoende vertrouwen? Heb je voldoende steun van jouw omgeving?

Naast autonomie en verbinding is ook het gevoel van meesterschap van belang. Ken jij jouw fulfilling talenten en competenties en je fulfilling drives? Zet je ze op de juiste manier in?

En ‘last, but not least’, hoe is jouw eigen mindset? Wil en durf jij echt groeien, wetende dat dat gaat met vallen en opstaan? Dat brengt mij bij de derde bouwsteen.

De derde bouwsteen is Performance. Deze bouwsteen gaat over doelen.

Als mens heb je een doel nodig in je leven. Een doel hebben motiveert.

Bij de eerste bouwsteen vertelde ik al over ‘Purpose’.  Dat is je hoogste doel: ‘Wat doe ik hier? Waarom ben ik hier?; Wat wil ik nalaten? ‘Deze richtingwijzer is de basis van het bereiken van maximale leef-en werkvoldoening. Maar het is niet voldoende. Je wil jouw purpose ten slotte toch ook daadwerkelijk in de wereld gaan zetten?

Je zet niks in de wereld als je enkel dat hoogste doel hebt en dan niets onderneemt. We hebben dus doelen nodig. Doelen in ons dagelijks leven. In deze bouwsteen ga je kijken welke concrete acties je onderneemt die je korter brengen bij jouw purpose. Brengen jouw dagdagelijkse activiteiten je effectief korter bij of leiden ze je eerder weg van je ultieme doel? Ook de manier waarop je dat doet is van belang. Zet jij jouw fulfilling talenten en drives op een bewuste manier in?  En met welke mindset doe je dat? Gebruik je de trap of de ladder? Wil je daar meer over weten, dat kan binnenkort het Webinar: Met de trap of de ladder naar jouw doel!

 In de derde bouwsteen gaat het dus over Performance: doe je de juiste dingen en doe je ze op de juiste manier?

De laatste bouwsteen is futureProof. Deze bouwsteen gaat over onderhouden en de toekomst.

Eenmaal je purpose duidelijk is, je zicht hebt op jouw fulfilling talents & drives, je weet welke stappen je moet zetten om je doelen te bereiken, kan je zeggen: ‘En nu is het denkwerk af!’

Zo werkt het niet. En eigenlijk weten we dat allemaal wel. Ons concept is een circulaire.

We leven namelijk in een wereld van continue verandering. Dat beangstigt velen van ons. Maar eigenlijk veranderen we zelf ook continu. Vaak zonder we het beseffen. En dat is goed, want dat besef kan ons net helpen om te gaan met externe veranderingen.

In deze laatste bouwsteen kijken we naar hoe je in een veranderende wereld en in je veranderende zelf toch nog stabiliteit vindt. Hoe kan je ervoor zorgen dat je relevant blijft in die wereld en vooral ook nog jezelf.

De vier bouwstenen zijn circulair

De vier bouwstenen zijn circulair. Dat wil enerzijds zeggen dat je verhaal nooit af is, net omwille van de vierde bouwsteen. Het wil ook zeggen dat om workfulness te bereiken je niet persé moet beginnen met de eerste bouwsteen. Voor mezelf werkte dat bijvoorbeeld niet. Ik moest eerst nog heel wat andere dingen over mezelf ontdekken vooraleer ik klaar was om te kijken naar een diepere betekenis. De bouwstenen kunnen dus in een andere volgorde doorlopen worden.

Kijken, horen, zien:

Je las net ons artikel over Workfulness. Wil jij graag ons artikel delen met iemand die nu net auditiever of visueler is ingesteld? Wij maakten ook een podcast

en een video opname.

Wil jij aan de slag met een van onze bouwstenen of wil je de hele journey doorlopen?

Dat kan vandaag al in onze coachings en loopbaancoachings. Voor bedrijven organiseren we trajecten in-company en binnenkort kan je je medewerkers ook inschrijven in een traject in open aanbod.  Volg zeker ook onze online academy. We ontwikkelen modules die je online kan volgen, én we bieden heel regelmatig gratis webinars aan over interessante topics als ‘Work-in-life-fulness’ (over een full work-in-life balance), ‘Met de trap of de ladder naar jouw doel!’, ‘Hoe blijf jij futurefit?’. Blijf ons dus zeker volgen!

 

Contacteer ons via: welkom@fulfil

ook jij hebt een switchknop

Ook jij hebt een switchknop!

Ook jij hebt een switchknop! 

Heel wat mensen geven aan dat ze stress van het werk mee naar huis nemen. En ook het  omgekeerde is ongetwijfeld het geval. Werk en privé, er is een onmiskenbare wisselwerking. Kreeg jij ook ingelepeld dat je de knop moet omdraaien? Geen privé op je werk, en geen werk in je privé? Ik alleszins wel. En ik zie vandaag nog heel veel mensen zich krampachtig vasthouden aan dit principe. De meeste mensen slagen er echter niet in om werk versus privé zo strikt te scheiden. En eerlijk? Het is ook niet meer van deze tijd. Gedeelde werkplekken, thuiswerken en glijdende uren maken dat werk- en privétijd lustig door elkaar lopen en helemaal verweven zijn. En dat is best ok. Dat wil echter niet zeggen dat we de stress die we oplopen tijdens de dag, of dat nu privé- of werkgerelateerd is, met ons moeten meeslepen. Daar is een switchknop toch wel heel handig, denk je niet?

Wij gingen op zoek naar enkele tips om de knop te vinden die je helpt om de stress even op hold te zetten als je overschakelt naar een nieuwe activiteit.

#tip 1 | Plan een mini-overgang in als je van rol wil veranderen.

Als ik thuis aan het werk ben (dat is heel vaak dus), dan kan ik heel erg ‘in’ mijn werk zitten. Als ik dan een blok van twee uur voorzie waarin ik wil eten met mijn familie, en waarin ik aandacht wil geven aan mijn man en kinderen, dan wil ik dat bewust doen. Zij hebben er geen boodschap aan als ik in mijn stress blijf hangen en mentaal allesbehalve aanwezig te zijn.  Neen, ik wil dan toch echt even uit de werkmodus en in mijn mama/partner-rol kruipen.

En dat geldt ook omgekeerd. Mijn coachee van die avond heeft ook geen boodschap aan mijn opgelopen stress door een meningsverschil tussen mijn zoon en mezelf. Ook daar maak ik opnieuw een bewuste switch, van de thuis naar de werkmodus.

Ik weet het, het klinkt makkelijker dan het is. En toch ook weer niet. Het heeft alles te maken met bewust zijn. Je kan je brein echt wel resetten. Wat bij mij helpt is om echt heel bewust te veranderen van rol. Dat wil zeggen dat ik even tijd maak. Ik doe even iets actief.
Ik werk beneden en ik zou gewoon de trap op naar boven kunnen gaan. Ik doe dat bewust niet. Ik loop langs de achterdeur naar buiten en ik ga langs de voorkant van het huis weer naar binnen. Soms maak ik klein ommetje, en als ik weet dat de knop een extra rukje nodig heeft doe ik ook nog een ademhalingsoefening. Daarbij zeg ik tegen mezelf: ‘Dag werk, ik ben nu op weg naar huis, en kom straks terug. Ik ben nu even niet bereikbaar en ik wil er zijn voor mijn gezin en voor mezelf.’ Dit werkt voor mij. Doe ik dit altijd? Ik maak altijd het ommetje. De rest hangt ervan af in welke mate het nodig is.

Ga de volgende dagen eens op zoek wat voor jou werkt. Wij geven je alvast enkele suggesties:

  • Zet je lievelingsdeuntje op,
  • Maak een wandeling,
  • Breng je gedachten bewust tot rust en doe een mindfulness oefening,
  • Tel van 60 naar nul en tik daarbij afwisselend met je linkerhand op je rechterarm en omgekeerd,
  • Doe een ademhalingsoefening,
  • Spring 3 min touwtje,
  • Herhaal gedurende 3 minuten een mantra,
  • Kies een foto die je in de andere mindset brengt, en kijk hier gedurende enkele minuten bewust naar terwijl je langzaam in en uitademt.

Wat je ook kiest, het zijn deze bewuste mini-overgangen die je in staat stellen je mindset van de ene rol naar de andere te brengen.

#tip 2 | Neem deel aan onze digital balance Challenge

De voorbije zeven weken gaven we elke week een kleine tip die helpt om te deconnecteren van digitale prikkels en te connecteren met sociale verbinding in levende lijve.

Een voor een zijn het eenvoudige tips. Zo eenvoudig, dat ze op het eerste zicht wel wat onbenullig kunnen lijken. En toch zijn ze het niet. Integendeel, je zal versteld staan hoeveel moeite het je zal kosten om ze daadwerkelijk toe te passen. En je zal nog meer versteld staan welke weldaad ze veroorzaken als je ze toepast. Het zijn gewoontes die ervoor zorgen dat we niet meer bewust schakelen van de ene rol naar de andere. Alles vloeit in elkaar over, zonder dat we er erg in hebben en dat zorgt uiteindelijk voor overbelasting. Het zijn sluipende energievreters. Doorbreek deze patronen!

 

Zoals bijvoorbeeld Valerie. Zij heeft nog maar de deur van het kantoor achter zich dichtgetrokken, of ze heeft haar smartphone al in de hand om naar huis te bellen. Met de gsm tussen oor en schouder, zoekt ze in haar handtas naar haar sleutels. Ze foetert omdat ze deze niet direct vindt en omdat dochterlief nog niet heeft opgenomen. Ze pauzeert even, en belt opnieuw, nog steeds met de gsm tussen oor en schouder doet ze de auto open en stapt ze in. Elke dag opnieuw belt ze na het werk steevast naar huis om te checken of haar dochter al aan haar huiswerk begonnen is, of manlief eraan gedacht heeft om kip mee te brengen of de hond al uitgelaten is, of de poetsvrouw de strijkmand niet vergeten is, … Dan belt ze ook nog vlug naar haar collega over die taak die morgen echt wel af moet zijn. Tegen dat Valerie thuis is, is ze meestal zo opgejaagd dat er niet veel nodig is om de boel te laten ontploffen. Herkenbaar?

 

Sinds Valerie onze tip toepast, en haar gsm op vliegtuigmodus zet tijdens de autorit naar huis zodat ze gewoon op de weg kan focussen is ze veel meer relaxed als ze thuiskomt. Soms is de hond nog niet uitgelaten, en soms heeft dochterlief haar huiswerk nog niet af. Maar dat was ook het geval toen Valerie wel nog naar huis belde. Alleen kan ze nu meer relaxed reageren en heeft ze alvast even tijd voor zichzelf genomen gedurende het ritje naar huis om bewust van rol te veranderen.

 

#tip 3 | Praat over je werkstress met iemand buiten je gezin en praat over privéstress met iemand buiten je werk.

 Je werkfrustraties uiten bij je familie leidt vaak tot nog meer frustraties. Zij kennen je werksituatie en de context niet en vaak hebben ze de neiging om je te sussen, of om je een advies te geven waarvan je ogen helemaal gaan draaien. ‘Niemand begrijpt me’, denk je dan. Maar het is wel veel gevraagd van je familie om zich in te leven in een situatie die voor hen geheel vreemd is. Zoek een collega bij wie je terecht kan, of een vriend(in) die in een gelijkaardige situatie zit. Zeg ook dat je gewoon even nood hebt om te ventileren en dat je geen oplossingen van elkaar verwacht.

Hetzelfde geldt als je praat over stress die je privé oploopt. Niet iedereen op je werk is bereid om jouw klankbord te zijn. Zoek een vriend(in) met wie je goed kan praten over wat je dwars zit. Zorg dat het iemand is die je vertrouwt en  spreek met elkaar af dat je bij elkaar terecht kan als het nodig is.

Conclusie:

Ook jij hebt een switchknop! Ga ernaar op zoek. Wie zoekt, die vindt!

Na onze digitale challenge lanceren we binnenkort een vierdelig webinar over work-in-life fulness. Blijf ons volgen en geniet van meer balans in je leven en je werk.

Wil je intussen al aan de slag met een van onze fulfillers tijdens een coaching, een loopbaancoaching of een workshop rond stressoptimalisatie of een opleiding omgaan met werkstress in jouw organisatie.

Contacteer ons of zoek een coach in jouw buurt.

leef wordt fulfil

LEEF wordt FulFil!

leef wordt fulfil

LEEF wordt FulFil!

Vanaf deze week zullen de activiteiten van LEEF verder vorm krijgen onder de naam FulFil. In deze blog vertel ik je graag waarom en wat je dan extra mag verwachten van ons.

Hoe LEEF ontstaan is.

Vooraleer te vertellen waarom het nodig is om na drie jaar ‘LEEF’ te rebranden, neem ik je even mee naar het ontstaan van LEEF in 2015. Dat was het jaar dat ik in het ziekenhuis belandde met een longembolie. Daar, in het ziekenhuis, besloot ik om zelfstandige te worden, om opnieuw te gaan studeren en om een eigen coachpraktijk uit te bouwen. Ik ben nochtans niet iemand die over een nacht ijs gaat. Ik speelde al langer met de idee om zelfstandige te worden en was  al jaren op zoek naar ‘het gat in de markt’. Zodra ik dat gevonden had, zou ik me helemaal gooien.  Helaas, het gat in de markt heb ik nooit gevonden.

En toch ben ik gesprongen. Die beslissing gebeurde heel spontaan, daar in het ziekenhuis. Het besef van de eindigheid van mijn leven kwam als een mokerslag binnen. Ik besefte ineens glashelder dat ik mijn kans ‘NU’ moest grijpen. En dat ik die kans gewoon zelf moest creëren. Ook al was er geen gat in de markt, ook al hadden we net een lening afgesloten. Ik voelde een ongekende drang naar meer autonomie, meer creëren, meer kennis opdoen en delen, meer mensen helpen. Ik voelde een schreeuwende nood om te kunnen doen wat ik graag deed, wat  ik goed kon, wat  mij energie gaf. Ik wou mijn leven verrijken.

De naam LEEF paste op moment helemaal bij de praktijk die ik zou opstarten. Het was immers letterlijk mijn leven dat mij alles zo duidelijk had gemaakt. Het was mijn leven dat ik helemaal overhoop gooide, en het was het leven van anderen dat ik ook mooier wou helpen maken.  LEEF was dus geboren.

Wat doe jij nu eigenlijk?

LEEF groeide de volgende drie jaar gestaag en vooral heel organisch. Door enkel die zaken te doen ik echt leuk vond, durfde ik ook veel meer. Het was alsof ik de doos van Pandora had opengetrokken. Maar in plaats van lelijke dingen, kwamen er hele mooie zaken uit. Ik voelde  een ongekende drive, een enorme creatiedrang, een onstilbare honger naar kennis. Ik werkte en studeerde ontelbare uren. En het voelde fantastisch. Het gevolg was dat mijn praktijk goed groeide, maar ook dat ik heel veel verschillende dingen deed.

Als mensen mij vroegen: ‘Wat doe jij nu eigenlijk?’ Dan vond ik dat heel moeilijk om te vertellen. Ik voelde wel heel erg sterk wat ik deed, en wat ik wou betekenen, maar ik slaagde er niet in om dat eenduidig en bondig te verwoorden. Het was zo een sterk gevoel dat alle woorden tekort leken te schieten.

Kennis consolideren

Bovendien was mijn praktijk en ervaring intussen uitgebouwd tot veel meer dan enkel LEEFcoaching.

Omdat ik expertise heel belangrijk vind, volgde ik tijdens de uitbouw van mijn praktijk  ook nog een bacheloropleiding ‘Gezinswetenschappen’ en een vierjarig postgraduaat ‘Psychotherapie’. Met mijn economische achtergrond en jarenlange ervaring bij KBC als leidinggevende in verschillende HR-diensten,  had ik al veel kennis over de organisatiekant van een bedrijf. Als ik als zelfstandige een verschil wou maken in mensen hun leven, dan wou ik mij vooral ook verder specialiseren in  pure menselijke relaties en drijfveren. De voorbije  3 à 4 jaar bouwde ik dus immens veel kennis en ervaring op. Ik volgde in totaal 16 opleidingen. Al die kennis en ervaring wou ik consolideren.

 

Klaar voor de volgende stap!

Het zal intussen duidelijk zijn dat LEEF totaal niet meer de lading dekt.  Mensen connecteren LEEF  heel makkelijk aan een ‘life’-gedeelte. Maar LEEF heeft intussen zoveel meer te bieden dan enkel lifecoaching. En dat wil ik in een duidelijk verhaal naar buiten brengen, op een professionele en onderbouwde manier.

Ik heb mij daarom omringd met de beste mensen in hun vakgebied. Zoals bijvoorbeeld Katlijn Voordeckers. Ik ken Katlijn van tijdens mijn universitaire studies, wij zaten samen in de klas. Ik wist welke kwaliteit zij te bieden had. Met haar bedrijf Opmerkelijk wist ik dat ze mij de nodige structuur kon bieden, vanuit een positief kritische en strategische invalshoek. Al tijdens de tweede sessie viel de beslissing om van naam te veranderen. Katlijn kon het juiste woord plakken op dat sterke gevoel dat ik had en waar ik uitdrukking aan wou geven. Een gevoel dat sterker is dan een missie. Het is een levensdoel, een purpose! Het is sterker dan LEEF. Het is voluit durven leven, ambities durven najagen en benoemen, durven gaan voor je doelen vanuit wie jij echt bent. Het gaat over het lef hebben om je nek durven uit te steken en te excelleren met een vervuld gevoel: To FulFil with FulFilment.

En zo werd LEEF … FulFIL!

 FulFil brengt twee werelden samen.

FulFil heeft een dubbele betekenis, en dat maakt het net zo krachtig. Het brengt de twee elementen die nodig zijn om te kunnen, mogen en durven excelleren met een gevoel van vervulling heel mooi samen. Enerzijds moet je je doelen waarmaken en vervullen. Dat is een pittig en harder kantje aan FulFil. En daarnaast is het van het grootste belang dat je dat kan doen vanuit vervulling. Dat gaat voor mij nog een hele stap verder dan ‘in flow zijn’. Het gaat over je hele identiteit die je actief in de wereld zet vanuit acceptatie en groei, waarbij je de context zoekt waarin je van betekenis kan zijn, waarbij je doelen kan realiseren en  kan uitblinken in datgene dat jou ultieme voldoening geeft.

 

Wat kan je verwachten van FulFil?

    • FulFil is een loopbaan-, coach en trainingsbureau dat ook HR-advies geeft,
    • FulFil werkt met een team van FulFillers, dat zijn oplossingsgerichte coaches en trainers die vanuit een progressie- en talentversterkende aanpak werken en expertise hebben opgebouwd in de domeinen Life, Work en Teams,
    • FulFil helpt individuen om leef- en werkgerelateerde uitdagingen aan te gaan en te overwinnen vanuit hun eigen identiteit en unieke FulFilling-drives ,
    • FulFil helpt organisaties om medewerkers te laten excelleren met een vervuld gevoel.

Waar staat de FulFil Journey voor?

FulFil is actief in drie levensdomeinen: Life, Work en Team. In elk domein kijken wij vanuit vier invalshoeken hoe jij je unieke zelf kan vinden, kan versterken, kan waarmaken en klaar kan maken voor de toekomst. Soms is het niet nodig om de volledige invalshoeken uit te werken. Dan gaan we dieper in op één luik ervan. In andere gevallen doorlopen we het volledige proces van vier stappen die leiden naar Life- en Workfulness, de toestand van waaruit je kan, mag en durft te excelleren met een vervuld gevoel.

De FulFil Journey wordt telkens vanuit het specifieke levensdomein vertaald op maat van wat jij als klant nodig hebt. 

Wil jouw organisatie graag beroep doen op FulFil voor businesscoaching, outplacement, een training op het vlak van Purpose, Progress, Performance of Futureskills? Of wens je HR-advies over hoe ook jouw organisatie medewerkers kan ondersteunen om te mogen, kunnen en durven excelleren met een vervuld gevoel? 

Wij ontmoeten je graag voor een vrijblijvend intakegesprek: welkom@fulfil.be

Wil je ons verhaal graag beluisteren in een podcast of wil je onze nieuwsuitzending bekijken? 

 

Wil jij graag loopbaancoaching volgen bij een van de FulFiller Loopbaancoaches?

Neem dan gerust contact met ons op.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Feedback

Het nieuwe feedback geven doe je met progressiemanagement.

Bewerken
Op vrijdagen vind je mij steevast in de Hogeschool PXL, waar ik naast mijn job als zaakvoerder van LEEF en Studio Tevree, lector HR ben.

Ik ben steeds op zoek naar mensen uit het veld die helpen om de theorie te koppelen aan de praktijk. Zo ook voor het vak competentie-en talentmanagement.

Dit jaar was ik heel blij dat ik Hans Van den Stock kon strikken 😉 om de nieuwste trend binnen HR op het vlak van progressiemanagement te komen toelichten….